Ik eet ineens 2 yoghurtjes nectarine als ontbijt.
We gaan naar een waterval.
In Nolay zitten we als in een schilderij van Giorgio de Chirico, The Melancholy and Mystery of a Street, 1914...
Heet. Schaduwen. Alenig.
Een urenlang diner. De pauze wordt door het naar bed brengen van Jut en Jul ingevuld. (Mooiste opmerking van vandaag: Papa, weet je waarom ik een beetje moest huilen? Ik vind jullie zo lief.)
Goede gesprekken met Elke en Jacco (totaal onbekende mensen).
Allemaal speldenprikjes die ik thuis niet vaak ervaar. Speldenprikjes die ervoor zorgen dat ik me niet helemaal thuisvoel.
En dan... Hoofd in de nek. Iedereen slaapt. Ik zie veel meer sterren dan thuis.
Ik kijk naar rechtsboven... Ursa Major... Vanuit dezelfde positie zoals ik dit sterrenbeeld ook zie vanuit de achtertuin aan de Sinthenstraat, voel ik me bijna thuis.
Tijd om te gaan. Morgen nog niet. Eerst aan het idee wennen. Vrijdag!


1 opmerking:
wat een monsterlijke waterval
Een reactie posten